Napisałem książkę.

Bez upiększeń i cenzury. Opowieść o kulisach decyzji, które zaważyły na losach Polski i Europy. Nigdy wcześniej nierelacjonowane rozmowy z czołowymi politykami w kraju i na świecie.

Gabinet Owalny i Nowogrodzka, cmentarzysko czołgów na Ukrainie i afrykańska wioska, rezydencja w Juracie i spożywczak na krakowskim osiedlu - zabieram czytelnika wszędzie tam, gdzie toczyła się moja historia, ta polityczna i osobista. Relacjonuję rozmowy z Polakami podczas kampanii wyborczych oraz spotkania z Polonią w najdalszych zakątkach. Opowiadam o tym, jaki wpływ na moją prezydenturę miało dziedzictwo Lecha Kaczyńskiego i z jaką wizją Polski przekazuję urząd Karolowi Nawrockiemu.

640 stron, ponad 250 ilustracji - w tym wiele wcześniej niepublikowanych zdjęć z mojego telefonu i rodzinnego archiwum.

To szczera opowieść o życiu i prezydenturze.

To ja, Andrzej Duda

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Aktualności 27-10-2025

Spotkanie autorskie w Kielcach

Fundacja Promocji Solidarności oraz Region Świętokrzyski NSZZ „Solidarność” zorganizowały w Kielcach spotkanie z prezydentem Andrzejem Dudą i przewodniczącym Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” Piotrem Dudą. Po raz pierwszy zaprezentowane zostało specjalne wydanie książki „To ja. Andrzej Duda” z logo „Solidarności”, z nowym dodatkowym rozdziałem i ze słowem wstępnym Piotra Dudy.
Czytaj całość
10-09-2025

Spotkanie autorskie w Zakliczynie

W Zakliczyńskim Centrum Kultury w ratuszu odbyło się spotkanie z Andrzejem Dudą. Prezydent opowiadał o swoim sentymencie do Zakliczyna, który wywodzi się jeszcze z czasów dzieciństwa – do miasta zabierał przyszłego prezydenta dziadek.
Czytaj całość
06-09-2025

Andrzej Duda Honorowym Obywatelem Stalowej Woli

Prezydent Andrzej Duda z małżonką Agatą Kornhauser-Dudą wzięli udział w obchodach 80-lecia nadania Stalowej Woli praw miejskich. Z rąk prezydenta miasta Lucjusza Nadbereżnego Andrzej Duda odebrał akt nadania tytułu Honorowego Obywatela Stalowej Woli. Z kolei Agata Kornhauser-Duda otrzymała Złote Serce za pomoc, jaką niosła uchodźcom z Ukrainy między innymi we współpracy z władzami i lokalną społecznością Stalowej Woli.
Czytaj całość

Moja prezydentura przypadła na cztery
amerykańskie administracje: Baracka Obamy, Donalda Trumpa, Joe Bidena
i ponownie Trumpa

W lipcu 2016 roku na szczycie w Warszawie z udziałem Baracka Obamy NATO zdecydowało o wzmocnieniu wschodniej flanki. To ogromny sukces Polski!

Kilka miesięcy później witałem żołnierzy USA. Przybyli z Kolorado do Żagania, gdzie zaledwie 30 lat wcześniej stacjonowały sowieckie wojska.

Szczyt w Warszawie z udziałem Baracka Obamy

Andrzej Hrehorowicz / KPRP

Jakub Szymczuk / KPRP

Z prezydentem Donaldem Trumpem zbudowaliśmy najlepsze w historii Polski i USA relacje. W czerwcu 2020 roku zaprosił mnie do Białego Domu po raz trzeci w ciągu dwóch lat. Tym razem w szczycie mojej kampanii na kolejną kadencję. „Zbliżają się wybory. Wierzę, że odniesiesz sukces” — powiedział w Ogrodzie Różanym.

W 25. rocznicę przystąpienia Polski do NATO prezydent Joe Biden zaprosił mnie i premiera Donalda Tuska do Białego Domu. Biden żartował, utrzymywał wzrokowy oraz fizyczny kontakt ze mną. Tusk z drugiego planu próbował na siłę przypodobać się amerykańskiemu prezydentowi.

Moja ekipa miała doświadczenie wcześniejszych wizyt w Białym Domu.
Poruszaliśmy się sprawnie i bez kompleksów. Tuska to zdenerwowało.

Jakub Szymczuk / KPRP

Skoro Polska jest w NATO, wojska NATO muszą być
w Polsce — w książce relacjonuję, jak udało się do
tego doprowadzić

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Andrzej Hrehorowicz / KPRP

— Panie sekretarzu, w Polsce jest wschodnia flanka NATO, więc niech tutaj będą bazy NATO — powiedziałem Jensowi Stoltenbergowi, kiedy byłem jeszcze prezydentem elektem.

Zasępił się.

— Trudno będzie uzyskać zgodę sojuszników, mamy przecież pakt NATO–Rosja…

— Ale to nie kto inny, jak Rosja, zmienia warunki bezpieczeństwa w Europie. Chcemy, by Sojusz odpowiedział na rosyjskie agresywne działania.

Tylko jeśli USA będą miały w Polsce żywotne interesy, zasoby objęte ścisłą tajemnicą, będą
pilnowały tej części świata jak oka w głowie — mówił mi Lech Kaczyński.

Moim pierwszym celem było przywrócenie planu budowy tarczy antyrakietowej. W maju
2016 roku osobiście wkopałem kamień węgielny na terenie bazy w Redzikowie. Osiem i pół roku później przecinaliśmy wstęgę.

przywrócenie planu budowy tarczy antyrakietowej

Marek Borawski / KPRP

Uroczyste otwarcie amerykańskich magazynów — pancernej bazy w Powidzu — odbyło się w kwietniu 2023 roku. W razie potrzeby USA mogą przerzucić do Polski swoją brygadę pancerną w zaledwie kilka dni — bo tyle trwałby przylot personelu wojskowego.

W ostatnich miesiącach mojej prezydentury na terenie Polski w ramach ciągłej, rotacyjnej oraz stałej obecności stacjonowało ponad 10 tysięcy żołnierzy ze Stanów Zjednoczonych oraz innych krajów NATO.

Opowiadam o tym, jak doszło do przełomowych
decyzji zapewniających Polsce bezpieczeństwo
energetyczne

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Przed 2016 rokiem uzależnienie od Rosji było potężne — kupowaliśmy tam od 70 do nawet 90% gazu. Putin traktował surowiec jako narzędzie szantażu wobec Europy, a budowa drugiej nitki gazociągu — Nord Stream 2 — tylko wzmacniała jego pewność.

Przedstawiłem ten punkt widzenia Donaldowi Trumpowi:

— Panie prezydencie, tylko pan może doprowadzić do zablokowania tej inwestycji. Nikt inny nie ma takiej siły gospodarczej i wpływów.

W grudniu 2019 roku Trump ogłosił sankcje wobec budowniczych gazociągu, jeśli będą kontynuować projekt.

Przedstawiłem ten punkt widzenia Donaldowi Trumpowi

Krzysztof Sitkowski / KPRP

uroczyste otwarcie gazociągu Baltic Pipe

Przemysław Keler / KPRP

Piotr Naimski, pełnomocnik rządu do spraw strategicznej infrastruktury energetycznej,
zaproponował powrót do planu budowy gazociągu z Norwegii. Mocno go wspierałem, bo był to ważny krok, by uniezależnić się od dostaw z Rosji. W Norwegii, Szwecji i Danii rozmawiałem z koronowanymi głowami i z politykami. Naimski — prowadził negocjacje od strony merytorycznej, pilnował sprawy.

W połowie 2021 roku na dnie Bałtyku ułożone zostały pierwsze elementy gazociągu Baltic
Pipe, a nieco ponad rok później dokonaliśmy uroczystego otwarcia.

Otwarcie gazoportu w Świnoujściu umożliwiło przyjmowanie dostaw gazu skroplonego z całego świata. — Czy Polska mogłaby kupować od nas LNG? — zapytał mnie kiedyś Trump.

Amerykanom zależało, by w miejsce incydentalnych zakupów pojawił się długoterminowy kontrakt. Strona polska też była tym zainteresowana, walczyliśmy o dywersyfikację źródeł gazu. Dziś USA i Katar są naszymi głównymi dostawcami LNG. Z amerykańskimi firmami Polska realizuje ponadto projekt budowy elektrowni atomowej w Lubiatowie-Kopalinie.

Z amerykańskimi firmami Polska realizuje ponadto projekt budowy elektrowni atomowej w Lubiatowie-Kopalinie

Jakub Szymczuk / KPRP

W książce pokazuję, że po objęciu urzędu prezydenta pozostałem Andrzejem Dudą z Krakowa

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Archiwum prywatne

— Wiesz, że to może przyciągnąć ci klientów, ale może też odstraszyć? — powiedziałem właścicielowi mojego ulubionego food trucka z pizzą w Krakowie, kiedy wrzucił do mediów społecznościowych nasze wspólne zdjęcie.

— Nie zauważyłem, by ktoś narzekał — odpowiedział z uśmiechem Raffaele.

Klienci go uwielbiają, zwłaszcza gdy miesza polski i włoski.

W trakcie kampanii, kiedy ruszyłem w Polskę, wieczorami w hotelu prasowałem koszulę na następny dzień. Po objęciu urzędu chciałem zachować jak najwięcej normalności. Nie zrezygnowałem na przykład z robienia sobie śniadań. Zakłada się, że para prezydencka nie przygotowuje samodzielnie posiłków. My jednak woleliśmy sami przyrządzać śniadania i kolacje, tak jak zawsze.

ktoś okazywał zdziwienie na widok prezydenta w dżinsach i kurtce robiącego zakupy

Archiwum prywatne

Jakub Szymczuk / KPRP

Prezydent niosący worki ze śmieciami? W 2019 roku zainicjowaliśmy z żoną akcję „sprzątaMY”, podczas której wspólnie z uczniami, żołnierzami i harcerzami zbieraliśmy odpady m.in. w Puszczy Białej. Ale
wynoszenie śmieci było moim zadaniem także podczas weekendów w Krakowie.

Zabierałem z mieszkania worki i taszczyłem je do kontenerów. Za mną — postawny człowiek
w garniturze, moja ochrona. Zapewne wyglądało to śmiesznie, ale przez chwilę znowu czułem się jak normalny gość z osiedla.

W tle oficjalnych wystąpień, błysku fleszy
i sztywnego protokołu toczy się codzienne, mniej
formalne życie prezydenta RP

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Para prezydencka ma do dyspozycji kilka rezydencji. Naszą ulubioną był Promnik na Mazowszu. W lesie okalającym ośrodek mieszka całe stado zwierząt, m.in. ponad sto danieli i muflonów.

Tuż przy tarasie zawsze stał worek karmy — gdy tylko pojawialiśmy się w salonie, zwierzęta zaglądały do okien i domagały się smakołyków. Najbardziej ufna była łania Reginka — zachowywała się niemal jak domowy pies.

rezydencja Promnik na Mazowszu i łania Reginka

Archiwum prywatne

Tinek, wcześniej kot naszej córki, został oficjalnym kotem prezydenckim. Dla mojej żony to prawdziwy skarb — oczko w
głowie. Trzeba przyznać, że jest wyjątkowy — przepiękny ragdoll, o charakterystycznym,
łagodnym usposobieniu.

Nigdy nikomu nie zrobił krzywdy, nie podrapał, nie przejawia cienia agresji. Ma tylko jedną wadę — gubi sierść. Jego cienkie długie włosy są wszechobecne, osiadają na wszystkim, czego dotknie.

Pewnego dnia szef ochrony zaproponował, bym wziął udział w treningu SOP — by funkcjonariusze mogli przećwiczyć ekstremalne sytuacje z prawdziwym VIP-em, a nie kolegą udającym ważną osobę.

Ćwiczyliśmy ewakuację, osłanianie przed atakiem i zasady działania w opancerzonym aucie. Po wszystkim usłyszałem, że byłem pierwszym prezydentem, który wziął udział w takim przedsięwzięciu.

Ćwiczyliśmy ewakuację, osłanianie przed atakiem i zasady działania w opancerzonym aucie

Jakub Szymczuk

Kocham narty – jeździłem także w trakcie
prezydentury, tyle że z ochroną

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Archiwum prywatne

W dzieciństwie na stok zabierali mnie rodzice. Jako adiunkt zapisałem się na zawody studentów i pracowników naukowych. Wystartowałem w slalomie gigancie i przegrałem z kretesem.

— Startował pan z zawodnikami, którzy jeżdżą od lat. Pan jest amatorem i, mówiąc szczerze, słabo sobie pan radzi — powiedział mi Piotr Nowacki, trener i nauczyciel ze Studium Wychowania Fizycznego UJ.

Postanowiłem popracować nad sobą. Jeździłem coraz lepiej i wziąłem nawet udział w 2006 r. w Akademickich Mistrzostwach Polski w narciarstwie alpejskim.

W styczniu 2016 roku na aukcję podczas Charytatywnego Balu Dziennikarzy wystawiłem dzień na nartach z prezydentem.
Zwycięzca przekazał wygraną podopiecznym Fundacji „Dorastaj z Nami”. Grupa dzieci przyjechała do Wisły — zorganizowaliśmy zjazdy w ośrodku Złoty Groń w Istebnej, zapewniliśmy instruktorów.

Eliza Radzikowska-Białobrzewska / KPRP

Łukasz Błasikiewicz / KPRP

Peter Pellegrini, prezydent Słowacji, wręczył mi świetny prezent — narty do freeride’u, ekstremalnej formy narciarstwa uprawianego na nieutwardzonym terenie, świeżym śniegu.

— Czyli pan prezydent zachęca mnie do wyjechania poza utarte szlaki — żartowałem, w duchu licząc, że zdrowie i warunki po zakończeniu prezydentury pozwolą mi spróbować i tej formy narciarstwa.

W książce powracam do dzieciństwa — gdy mieszkałem z rodzicami w małym pokoju asystenckim w akademiku AGH, wśród studentów i młodych pracowników naukowych

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Część młodości spędziłem w Starym Sączu, mieście położonym w widłach rzek Dunajec i Poprad. Mój dziadek — kuśnierz — uprawiał tam kawałek pola na potrzeby rodziny. Zawsze byłem dumny z góralskich korzeni.

Archiwum prywatne

Jako dziecko byłem pasażerem małego fiata moich rodziców. Marzyłem o tym, by sam zasiąść za kierownicą.

Kurs nauki jazdy był czystą frajdą, a prawo jazdy — spełnieniem marzeń. Zdobyłem je, gdy tylko skończyłem 17 lat. Na szczęście ojciec chętnie pożyczał mi auto.

Rodzinne tradycje są dla nas ważne. Na każde urodziny mama robi mój ulubiony tort — klasyk od czterdziestu lat.
Przepis pochodzi od znajomej rodziców  z czasów, gdy mieszkaliśmy w hotelu asystenckim.

Z otrębami, bezą i kawową masą — na święta
pojawia się zawsze po rezurekcji lub przed Pasterką. I niezmiennie pada to samo pytanie:

— Kiedy będzie tort?

Archiwum prywatne

Opowieść o tym, co uformowało mnie jako człowieka i polityka, to ważna część książki

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Archiwum prywatne

Mój pierwszy obóz harcerski był niezwykłą przygodą. Sami stawialiśmy namioty i przez kilka tygodni żyliśmy w lesie. Nie mieliśmy zbyt dużo jedzenia. Mama spakowała mi do plecaka tyle, ile mogła. Najbardziej cenione były słodycze, których brakowało na rynku. Dzieliliśmy się tym, co kto miał. To była lekcja braterstwa i współdziałania.

Z Agatą poznaliśmy się, gdy oboje byliśmy w trzeciej klasie liceum, na osiemnastce wspólnego kolegi. Przychodziłem pod jej szkołę i szliśmy razem do kawiarni albo na spacer. Czasami ktoś zagadywał: artyści, literaci. Znali ojca Agaty – profesora Juliana
Kornhausera, wybitnego poetę.

Przyszedłem do domu Agaty w Wielkanoc 1994 roku, półtora miesiąca przed moimi dwudziestymi drugimi urodzinami.

Wcześniej kupiłem pierścionek i kwiaty, przećwiczyłem w głowie scenariusz. Ubrałem się w garnitur, więc od wejścia cel wizyty wydawał się jasny. Oświadczyłem się Agacie, a potem poprosiłem jej rodziców o rękę córki. Tak konserwatywnie, po krakowsku.

Ślub wzięliśmy 18 lutego 1995 roku.

Oświadczyłem się Agacie, a potem poprosiłem jej rodziców o rękę córki

Archiwum prywatne

Jacek Turczyk / PAP

Od sierpnia 2006 do listopada 2007 pracowałem jako wiceminister sprawiedliwości w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, a po przegranych przez PiS
wyborach zostałem ministrem w kancelarii jego brata.

Prezydent Lech Kaczyński był wielką postacią i osobowością. Miał niebywały talent do wykładania swoich koncepcji.

Spędziliśmy wiele godzin wieczorami w jego gabinecie, gdzie klarował mi różne sprawy. Robił ogromne wrażenie jako polityk i wizjoner.

10 kwietnia 2010 roku, gdy w katastrofie samolotu do Smoleńska zginął prezydent, jego żona i 94 osoby, rozpoczął się najtrudniejszy czas w moim życiu

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Zostałem wyznaczony do zorganizowania transportu z Rosji ciała Marii Kaczyńskiej.
Kostnica w Instytucie Medycznym w Moskwie była przerażającym miejscem.

Przywieziono odkrytą trumnę z ciałem Pierwszej Damy. Dookoła jej głowy ułożono
ciemnobordowe róże. W Warszawie czekała kompania reprezentacyjna Wojska Polskiego oraz najbliżsi. Karawan ruszył do Pałacu Prezydenckiego.

Przywieziono odkrytą trumnę z ciałem Pierwszej Damy

Maciej Biedrzycki / Forum

Odebranie flagi z trumny i przekazanie wdowie

KPRP

Wykonałem misję w Moskwie zgodnie z planem, ale zamiast poczucia dobrze
zrealizowanego zadania miałem wrażenie, że świat mi się zawalił.

Niekończący się maraton pogrzebów. Dwa, trzy, cztery dziennie. Logistyka: „Ty pojedziesz pożegnać Mariusza, ty — Darka, ty — Kasię”. Odebranie flagi z trumny i przekazanie wdowie. Ostatnie obowiązki wobec przyjaciół.

Tkwiliśmy w Pałacu, częściowo zaciemnionym, w atmosferze grobowej ciszy. Z jednej strony przebywanie obok trumien było niewyobrażalnie bolesne, z drugiej — mieliśmy poczucie, że właśnie tu jesteśmy na miejscu, u siebie.

Po wyborach prezydenckich w 2010 roku złożyłem dymisję. Wróciłem do Krakowa. Nawiązałem kontakt z proboszczem parafii archikatedralnej na Wawelu i zacząłem pełnić funkcję nieformalnego opiekuna grobu Lecha i Marii Kaczyńskich.

zacząłem pełnić funkcję nieformalnego opiekuna grobu Lecha i Marii Kaczyńskich

KPRP

W książce przywołuję wydarzenia z kampanii w 2015 roku, kiedy nikt nie wierzył w „projekt Duda”

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Wydawało się, że „projekt Duda” jest skazany na porażkę

Jan Bogacz / TVP / PAP

Komentatorzy kpili, że nie wejdę nawet do drugiej tury. Mówiono, że PiS nie wierzy w sukces, skoro wystawił leszcza z drugiej ligi. Bronisław Komorowski, może celowo, w wypowiedziach mylił mnie z przewodniczącym Solidarności Piotrem Dudą. Ogromnie mnie lekceważył przez całą kampanię. Wydawało się, że „projekt Duda” jest skazany na porażkę.

Konwencja z 7 lutego 2015 roku to naprawdę był przełom i wielkie widowisko. To wtedy
zrodził się mój wielki sentyment do Lucjusza Nadbereżnego. Prezydent Stalowej Woli wyszedł na scenę i zacytował słowa Mahatmy Gandhiego: „Najpierw cię lekceważą, potem się z ciebie śmieją, później z tobą walczą, a na końcu wygrywasz”. Z sali rozległo się: „Andrzej Duda — to się uda!”.

Luka Lukasiak / Forum

KPRP

To były początki ery selfie. Po każdym spotkaniu ustawiały się kolejki, potem zdjęcia trafiały do sieci, były rozsyłane do znajomych, pokazywane w domach. Uznałem, że ludzie muszą mnie dotknąć, zamienić kilka zdań. Jak bym chciał im powiedzieć proste: „To ja”. Żeby zobaczyli, że jestem człowiekiem z krwi i kości, takim jak oni.

Jako zwierzchnik sił zbrojnych wykorzystywałem
każdą okazję do rozmowy z żołnierzami
i oficerami

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Stworzyliśmy Wojska Obrony Terytorialnej. Dowódcy opowiadali mi o podwładnych z pokolenia Z:

— Chłopcy są mistrzami w grach komputerowych. Okazali się świetni w operowaniu dronami, lepsi od niektórych żołnierzy z jednostki specjalnej. Widzi pan tego faceta w okularach? To wysokiej klasy informatyk, pracuje w międzynarodowej firmie z górnej półki. Wojska nigdy by nie było stać na zatrudnienie takiego specjalisty.

Przemysław Keler / KPRP

Jakub Szymczuk / KPRP

Kiedy tylko było to możliwe, odwiedzałem polskie kontyngenty wojskowe w różnych częściach świata.

Marzec 2018 roku, baza Bagram w Afganistanie: stal, beton, umocnienia z worków z piaskiem, warkot
silników helikopterów startujących i lądujących bez przerwy, odgłosy strzałów ze
strzelnicy.

W jadalni, w której jadłem obiad z żołnierzami, szybko zrobiło się tłoczno, a ja miałem pilny telefon. Wyszedłem z talerzem na zewnątrz i dokończyłem posiłek, opierając się na workach z piaskiem.

W 2023 roku na poligonie w Orzyszu obserwowałem strzelanie nowo dostarczonych czołgów i armatohaubic. Podszedłem do młodego podoficera. Chłopak dosłownie miał łzy w oczach.

— Kiedy zabrali mój czołg na Ukrainę, to tu w jednostce nikt nie wierzył, że dostaniemy nowy. Wie pan, jak to jest. Wezmą, a potem każą czekać latami.

— No ale przyjechały maszyny z Korei…

— Jeszcze z foliami na siedzeniach! Jak nowe
samochody od dilera. To jest kosmos, panie prezydencie!

Grzegorz Jakubowski / KPRP

Nasz cel był prosty: podnieść poziom życia
w Polsce

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Grażyna i Sławomir Nelcowie z Przeciszowa pod Oświęcimiem mieli piętnaścioro dzieci

Andrzej Hrehorowicz / KPRP

— Jak tutaj dojechaliście? — zapytałem.
— Dwoma dziewięcioosobowymi busami!

Grażyna i Sławomir Nelcowie z Przeciszowa pod Oświęcimiem mieli piętnaścioro dzieci.

— Przed 500+ ledwo wiązaliśmy koniec  z końcem. Mieliśmy długi, ciągle zeszyty.
Teraz jesteśmy na czysto, wyszliśmy na prostą.

To był jeden z tych momentów prezydentury, w których poczułem największą satysfakcję.

Na każdym spotkaniu słyszałem to samo: „Proszę obniżyć wiek emerytalny, niech pan nam to obieca! To, co nam zrobiono, jest niesprawiedliwe, złamano umowę społeczną".

Dotrzymaliśmy słowa. Daliśmy ludziom wybór – ktoś chce pracować dalej? Może. Ktoś inny woli zająć się wnukami albo w końcu odpocząć? Też może.

Dotrzymaliśmy słowa. Daliśmy ludziom wybór

Krzysztof Sitkowski / KPRP

Grzegorz Jakubowski / KPRP

Sześcioraczki Zosia, Kaja, Malwina, Nela, Tymon i Filip przyszły na świat w Szpitalu
Uniwersyteckim w Krakowie w maju 2019 roku.

– Powinniśmy ich odwiedzić, jak tylko dzieci  i mama dojdą do formy – powiedziała Agata.

Do domu państwa Marców wybraliśmy się pół roku później. Dzieci zdążyły podrosnąć, ale
nadal wydawały się maleńkie. Nie bez strachu wziąłem na ręce kruszynkę. Podziwiałem, jak doskonale rodzice radzą sobie z opieką, oczywiście przy wydatnej pomocy krewnych.

Wojna hybrydowa na granicy polsko-białoruskiej
była testem na naszą sprawność i wytrzymałość

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Latem 2021 roku każdy dzień zaczynałem od przeczytania meldunku, który trafiał na moje
biurko. Było to sprawozdanie z przebiegu nocy: ile było prób przekroczenia granicy, w którym miejscu, opisy sytuacyjne.

Podczas wizyt nad Bugiem wiele razy rozmawiałem ze strażnikami. Opowiadali, że czasem krewni migrantów w Berlinie zamawiali taksówkę, która jechała pod granicę Polski z Białorusią — stamtąd podejmowała pasażerów, a następnie wracała do Berlina. „Spory koszt” — komentowali z ironią polscy funkcjonariusze.

Podczas wizyt nad Bugiem wiele razy rozmawiałem ze strażnikami

Grzegorz Jakubowski / KPRP

Jakub Szymczuk / KPRP

W Brukseli odbyłem konsultacje z Jensem Stoltenbergiem, sekretarzem generalnym NATO.

— Spójrzmy na mapę.

Patrzyliśmy na fragment obrazujący teren na styku terytorium Polski, Litwy, obwodu królewieckiego i Białorusi. Przesmyk suwalski.

Zgodziliśmy się, że miejsce jest niezwykle wrażliwe i wszelkie działania wymagają dużej ostrożności. Sytuacja na wschodzie ewoluowała w niebezpieczną stronę.

Wszedłem do drewnianego kościółka, w którym stała trumna Mateusza Sitka, żołnierza śmiertelnie ranionego przez jednego z migrantów podczas patrolowania polsko-białoruskiej granicy.

Uroczystość była niezwykle godna, a słowa matki wypowiedziane w kościele sprawiły, że do oczu uczestników pogrzebu napłynęły łzy. Płakałem razem z nimi.

Marek Borawski / KPRP

W książce po raz pierwszy opowiadam o kulisach moich rozmów z Wołodymyrem Zełenskim

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Marek Borawski / KPRP

Tuż przed Bożym Narodzeniem 2021 prezydent Ukrainy zaprosił mnie do Huty — małej górskiej wioski w Karpatach, a parę tygodni później ja gościłem go w prezydenckim pałacyku w Wiśle. Umówiliśmy się, że kiedyś pojeździmy wspólnie na nartach, ale do tej wyprawy nigdy nie doszło. Nieuchronnie zbliżała się wojna.

W przeddzień wybuchu rosyjskiej pełnoskalowej agresji wspólnie z prezydentem Litwy pojechałem do Kijowa, by okazać solidarność.

— Andrzej, możliwe, że widzimy się ostatni raz — powiedział Zełenski.

Kiedy wracaliśmy do Polski, szef mojej ochrony odbierał co kilka minut informacje od służb: „Musicie jechać szybciej, atak może nastąpić w każdej chwili”. I wtedy jeden z samochodów złapał gumę. Oficer poprosił mnie o decyzję, abyśmy kontynuowali podróż bez tamtego wozu. Nie zgodziłem się i oświadczyłem, że nikogo nie zostawiamy. Chłopaki uwinęły się ze zmianą opony w kilkanaście minut i ruszyliśmy dalej.

Jakub Szymczuk / KPRP

Archiwum prywatne Bartosza Cichockiego

Chwilę po tym, jak dotarliśmy do Warszawy, zadzwonił Wołodymyr.

— Posłuchaj.

Przyłożył do okna słuchawkę. Wybuchy, huk, wojna. Myślałem o personelu polskiej ambasady, z którym spotkałem się parę godzin wcześniej. Poprosiłem ambasadora Cichockiego, by rozważył pozostanie w Kijowie.

— Zostaję — odparł bez mrugnięcia okiem. Obok nuncjusza apostolskiego był jedynym dyplomatą w stolicy Ukrainy.

Od początku pełnoskalowej wojny mój telefon
dzwonił bez przerwy: rozmowy, uzgodnienia, szybka
realizacja — z godziny na godzinę

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Liczba uchodźców z Ukrainy okazała się potężna. Ze strony prezydentów innych państw czułem zaskoczenie i podziw, że udźwignęliśmy wyzwanie, umieliśmy nim zarządzić. Że miliony Polaków okazały solidarność.

— Skąd się to u was bierze? — pytali mnie zachodni przywódcy. Odpowiadałem, że kiedy ktoś ucieka przed Rosją, może liczyć na naszą pomoc.

Jakub Szymczuk / KPRP

W kwietniu 2022 roku pojechałem do Kijowa z prezydentami Litwy, Łotwy i Estonii. Wyruszyliśmy pociągiem z dworca w Przemyślu. Towarzyszyło nam około stu
specjalsów, uzbrojonych po zęby komandosów z polskiej jednostki GROM i ukraińska grupa z
oddziału specjalnego. Mieli ze sobą nawet javeliny i ręczne wyrzutnie rakiet.

— Panie prezydencie, mamy tyle broni i jedzenia, że możemy się bronić w pociągu przez tydzień — żartowali.

Ukraińcy zawieźli nas na cmentarzysko czołgów — miejsce, gdzie niedawno rozegrała się bitwa. Patrzyłem na zwęglone szczątki rosyjskich żołnierzy, jakby stopione z wrakami maszyn.

— Tu głowa, tu ręce. O, jeszcze trzyma magazynek — opisywał ze szczegółami ukraiński oficer.

Jakub Szymczuk / KPRP

Ukraina potrzebowała czołgów, by się bronić —
w książce wspominam kulisy stworzenia koalicji
państw chętnych, by przekazać sprzęt

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Polska rozpoczyna budowę międzynarodowej koalicji i przekazuje kompanię leopardów

Grzegorz Jakubowski / KPRP

Sondowałem: kto i ile jest gotów dać? Prezydent Litwy stwierdził, że sytuacja jest jak
gra w szachy. Trzeba wykonać pierwszy ruch, który ustawi kolejne ruchy uczestników. Za decyzją tego, który zrobi pierwszy krok, pójdą inne kraje. Dlatego na konferencji we Lwowie ogłosiłem, że Polska rozpoczyna budowę międzynarodowej koalicji i przekazuje kompanię leopardów.

Niemcy były od początku głównym hamulcowym koalicji czołgowej. „Die Welt” wskazywał, że kanclerz Olaf Scholz ma do wyboru jedną z trzech opcji: albo jasno zakomunikuje brak zgody na dostawy czołgów Ukrainie, albo da zielone światło innym państwom, by je dostarczyły, albo włączy Niemcy do międzynarodowej koalicji i wyśle na Ukrainę pulę swoich maszyn.

W kulisach Forum Ekonomicznego Davos zamieniłem z Scholzem zaledwie parę słów. Na odchodne usłyszałem:

— Cieszcie się, że macie nasze Patrioty.

Na podstawie jednego zdjęcia media wywnioskowały, że doszło wtedy między nami do awantury, ale to nieprawda.

Jakub Szymczuk / KPRP

Grzegorz Jakubowski / KPRP

Pojechałem z wizytą do bazy w Świętoszowie, gdzie szkolili się ukraińscy czołgiści. Przyjechali prosto z frontu. Zmęczone oczy, poczerniałe twarze — ludzie, którzy widzieli i przeżyli piekło. Jednocześnie niebywale
zmotywowani, złaknieni wiedzy i działania — wydawało mi się, że gdyby mogli, wskoczyliby do leopardów i pojechali z powrotem prosto na front.

Zjedliśmy wspólnie obiad — zupę, którą Ukraińcy swoim zwyczajem przygryzali kromkami chleba, i polski kotlet schabowy z
ziemniakami i kapustą.

Inicjatywa Trójmorza – jeden z najważniejszych
projektów międzynarodowych, które współtworzyłem – sprawdziła się szczególnie po 24 lutego 2022 roku

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

— Powinniśmy zacząć współpracować w zakresie energetyki – powiedziała prezydent Chorwacji Kolinda Grabar-Kitarović, gdy spotkaliśmy się w 2015 roku. — Mamy
potencjał. Połączmy nasze gazoporty.

— Można pójść dalej — odpowiedziałem. — Poza połączeniami energetycznymi rozwinąć połączenia komunikacyjne. Drogi, koleje — żeby łatwiej było się przemieszczać, ludziom i
towarom.

KPRP

Krzysztof Sitkowski / KPRP

Podczas szczytu NATO w Brukseli w maju 2017 roku razem z Kolindą Grabar-Kitarović opowiedzieliśmy Donaldowi Trumpowi o
Trójmorzu, co bardzo szybko podchwycił.

— Chciałbym niedługo przyjechać do Polski —
powiedział.

Kilka tygodni później przybył do Warszawy na szczyt Inicjatywy Trójmorza. Jego zaangażowanie zadziałało na ten projekt jak nitro podłączone do silnika.

Inicjatywa zdała egzamin w momencie pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę. Infrastruktura gazowa pomogła zabezpieczyć się przed zakręceniem kurka przez Rosję. Inwestycje drogowe, kolejowe, lotnicze – umożliwiły uporanie się z wojenną logistyką.

Pozycja Polski nie tylko w Europie, ale i w świecie, nieporównywalnie wzrosła.

Infrastruktura gazowa pomogła zabezpieczyć się przed zakręceniem kurka przez Rosję

Marek Borawski / KPRP

W książce opowiadam o znaczeniu wiary w moim
życiu — o papieskich wizytach, ale i spotkaniach z
polskimi misjonarzami w Afryce

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Rok 2002 — ostatnia pielgrzymka. Krótka. Wstrząsający widok gasnącego papieża. Staliśmy na Błoniach, śpiewaliśmy „Barkę”

Narodowe Archiwum Cyfrowe

W czerwcu 1997 roku razem z Agatą i naszą dwulatką w wózku poszliśmy pod okno krakowskiej kurii na Franciszkańską. Dwa lata później wyruszyliśmy na Błonia, ale Ojciec Święty ze względu na chorobę nie mógł odprawić tam mszy. Rok 2002 — ostatnia pielgrzymka. Krótka. Wstrząsający widok gasnącego papieża. Staliśmy na Błoniach, śpiewaliśmy „Barkę”. Jego nauki pozostały z nami na zawsze.

W 2016 roku Polska była gospodarzem Światowych Dni Młodzieży — wielkiego święta
zainaugurowanego przez Jana Pawła II.

Oficjalnie powitałem papieża Franciszka na Wawelu.

— Ojcze Święty, przyjechało mnóstwo pielgrzymów! A Polacy bardzo na Ojca Świętego czekali.

— Dziękuję, bardzo lubię spotykać się z ludźmi, bo wiele się od nich uczę.

Andrzej Hrehorowicz / KPRP

Marek Borawski / KPRP

W 2024 pojechaliśmy do Kibeho, do Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niewidomych — pierwszej tego typu szkoły w Ruandzie. Założycielką była siostra Rafaela Nałęcz ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża.

Poczułem ogromną dumę z rodaków i wielkiego dzieła miłosierdzia, które tworzą w Afryce. To najlepsi ambasadorzy tego, co Polska wypracowała jako swoją markę: solidarności, humanitaryzmu, miłosierdzia.

Promowanie wiedzy o polskich Sprawiedliwych wśród Narodów Świata było dla mnie niezwykle ważne

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Odwiedziłem Yad Vashem wspólnie z byłym ambasadorem Izraela w Polsce Szewachem Weissem. — Panie prezydencie, każdy powinien sobie uświadomić, że połowa z 6 milionów Żydów, którzy zginęli z rąk Niemców, to byli obywatele Rzeczypospolitej.
To byli obywatele polscy, których zamordowano wtedy, gdy Polska straciła niepodległość, gdy nie była już w stanie obronić swoich obywateli — mówił.

Polaków ratujących Żydów nazywał świętymi.

Andrzej Hrehorowicz / KPRP

Jakub Szymczuk / KPRP

Z Edwardem Mosbergiem poznaliśmy się podczas Marszu Żywych w Auschwitz. Odniósł
się do mnie z niespotykaną serdecznością, przytulił mnie po ojcowsku. Całe jego dzieciństwo związane było z Krakowem. Tak
jak moje.

Gdy ktokolwiek próbował oczerniać Polaków w kontekście Holokaustu, zawsze stawał w naszej obronie. Mówił, że jeśli ktoś chce dyskutować, niech się solidnie dokształci i dowie, jak wyglądała okupowana Rzeczpospolita.

Z mojej inicjatywy Sejm ustanowił 24 marca Narodowym Dniem Pamięci Polaków ratujących Żydów. Powołałem Komitet
Prezydenta RP Obchodów Beatyfikacji Rodziny Ulmów i uczestniczyłem w mszy beatyfikacyjnej.

W ogrodach Pałacu Prezydenckiego posadziliśmy jabłoń — symbol pamięci nawiązujący do Józefa, który szczepił drzewa owocowe. Sadzonka renety kanadyjskiej została wyhodowana w arboretum w Bolestraszycach na Podkarpaciu i z dużym prawdopodobieństwem pochodzi od jabłoni sprowadzonej do Markowej przez błogosławionego Józefa Ulmę.

Grzegorz Jakubowski / KPRP

Ważnym celem mojej prezydentury było uhonorowanie ludzi, których postawa stanowi wzór dla przyszłych pokoleń

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Przemysław Keler / KPRP

Łączka to miejsce, gdzie przez dekady zakopywano w anonimowych dołach
bohaterów niepodległościowego
podziemia.

Prace identyfikacyjne trwają. Rodziny po latach mogą wreszcie poznać miejsce
pochówku swoich krewnych i godnie uczcić ich pamięć.

Przywracaniu pamięci służyło wręczanie not identyfikacyjnych ofiarom totalitaryzmów.

Miałem okazję świętować 95. urodziny gen. Janusza Brochwicza-Lewińskiego ps. Gryf. Mimo podeszłego wieku i trudności z poruszaniem nalegał, by powitać mnie na stojąco. Próbowałem go powstrzymać, ale
nie udało się.

Wręczyłem mu szablę oficerską — symboliczny prezent, który bardzo go poruszył. W odpowiedzi podarował mi mały obrazek — ten
sam, który dostał od matki, kiedy w 1939 roku ruszał na wojnę.

Mówił mi, że nosił go przez całą wojnę, wierząc, że to dzięki niemu — i modlitwie matki — udało mu się przeżyć.

KPRP

Jakub Szymczuk / KPRP

Lidia Lwow-Eberle, sanitariuszka AK, „Panna Wyklęta” i narzeczona majora Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”. Cztery lata spędziła
w partyzantce, potem kolejne — w stalinowskim więzieniu. Skazana na dożywocie, z niewielką nadzieją na wolność. A jednak wyszła. Niezłamana.

Przeżyła 100 lat. Ze wzruszeniem żegnałem Ją w imieniu Rzeczypospolitej.

Spotkania z Polonią wspominam z wielkim
sentymentem i wzruszeniem

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Kilka tygodni po objęciu urzędu odwiedziłem Greenpoint – drugie po Chicago największe skupisko Polaków w USA. Przemawiając do kilku tysięcy osób mówiłem m.in. o realnej
szansie na zniesienie wiz dla Polaków.

Uznałem, że muszę podjąć to wyzwanie. Dopuszczenie nas do programu stało się możliwe, o co osobiście zabiegałem u Donalda Trumpa. Odnieśliśmy sukces.

KPRP

Jakub Szymczuk / KPRP

Podziwiam, jak konsekwentnie górale ze Związku Podhalan w Północnej Ameryce
podtrzymują ważne dla siebie tradycje z dala od domu. Promują taniec, śpiew, gwarę i
stroje z regionu.

Agata od zawsze uwielbia góralski folklor. Kiedy Związek Podhalan w Chicago zaproponował jej honorowe członkostwo, była
wzruszona i dumna.

W kanadyjskim Edmonton odwiedziliśmy harcówkę „Iskra”. Choć wizyta odbywała się pod dachem, a zamiast prawdziwego ogniska rozpaliliśmy symboliczny kominek, dzięki energii młodzieży mogłem poczuć się jak na biwaku w naszych rodzimych lasach.

Stanęliśmy w kręgu, zaśpiewaliśmy „Płonie ognisko”. Tu naprawdę biło polskie serce!

Grzegorz Jakubowski / KPRP

W książce opowiadam o kulisach rozmów z
przywódcami, m.in. Turcji, Zjednoczonych Emiratów
Arabskich i Jordanii

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

Jakub Szymczuk / KPRP

Prezydent Turcji Recep Tayyip Erdoğan może wydawać się chłodny i zdystansowany, ale mnie dał się poznać jako człowiek z poczuciem humoru, rozmowny i elokwentny. Nawiązaliśmy dobrą relację opartą na wzajemnym szacunku — co przyniosło dobre rezultaty dla Polski, Turcji i NATO.

— Wie pan, że przed wiekami byliśmy znani na świecie jako centrum poławiania pereł? — zagaił prezydent Zjednoczonych Emiratów Arabskich. — Nikomu się wtedy nie śniło, że na rynku pojawią się sztuczne perły i że to, na czym opieraliśmy nasze bogactwo, tak bardzo straci na wartości. Mamy w pamięci tamtą lekcję i ciągle szukamy odpowiedzi na pytanie, co innego niż ropa i gaz możemy zaoferować światu. Na czym oprzemy nasz przyszły sukces?

Szejk zrobił na mnie wrażenie wizjonera, ale i człowieka wielkiej klasy, o ogromnej kulturze osobistej.

Marek Borawski / KPRP

Andrzej Hrehorowicz / KPRP

Podczas wizyty w Jordanii moja żona i królowa Rania realizowały program odrębny. Rozmowa zeszła na mężów. Królowa nawiązała do prezentu, który otrzymał ode mnie jej małżonek:

– Wie pani, jacy są mężczyźni. Lubią zbierać różne rzeczy. Jedni zbierają znaczki, inni monety. Mój mąż zbiera czołgi!

Był to odremontowany czołg pływający z bardzo krótkiej serii wyprodukowanej w latach 50. przez ZSRS. Rarytas dla takiego miłośnika militariów jak król Abdullah.

Moje spotkania na najwyższym szczeblu obfitowały w ciekawostki i anegdoty – niektóre z nich opisuję w książce po raz pierwszy

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

W Belwederze gościliśmy księcia Williama i księżną Kate z dziećmi — Georgem i Charlotte. Ich obecność była nie tylko wyróżnieniem, ale i sygnałem zaufania: rodzice nie zabierają maluchów tam, gdzie nie czują się bezpiecznie.

Dziewięć miesięcy po wizycie urodził się książę Louis. Brytyjskie media żartobliwie sugerowały, że to „pamiątka” z Warszawy.

Krzysztof Sitkowski / KPRP

Andrzej Hrehorowicz / KPRP

Podczas wizyty przewodniczącego Chińskiej
Republiki Ludowej w Polsce otworzyliśmy linię kolejową na trasie Chiny-Europa. W 22 wagonach przyjechały części samochodowe i elektronika. Zależało nam na tym, by pociągi nie wracały do Chin puste – mieliśmy do zaoferowania przede wszystkim polską żywność.

— Panie przewodniczący, proszę się poczęstować! Polskie jabłka są przepyszne.

Xi Jinping chwycił rumiane jabłko, które mu podałem, i od razu wziął kęs.

Z emirem Kataru od razu złapaliśmy świetny
kontakt. W Katarze sokolnictwo to prestiż, podobnie jak niegdyś w Polsce. Postanowiliśmy więc podarować mu polskiego sokoła — młodą, starannie wybraną samiczkę.

Ptak zachwycił emira i odleciał z nim na pokładzie samolotu. Miałem satysfakcję, że dobrze wybraliśmy prezent.

Rafał Kos

W książce opisuję najważniejsze momenty mojej służby, która była wielkim zaszczytem i zobowiązaniem

ZAMÓW KSIĄŻKĘ

KPRP

Przez dekadę robiłem wszystko, by kontynuować misję prezydenta Lecha
Kaczyńskiego. Temu służyły przedsięwzięcia
na rzecz bezpieczeństwa
energetycznego Polski, zacieśnianie więzi z USA, współpraca z państwami Europy
Środkowej w ramach Inicjatywy Trójmorza. Chciałem, by na urzędzie prezydenta zastąpił
mnie człowiek, który będzie rozwijał ten dorobek.

Pięć tygodni przed wyborami zdecydowałem, że wystąpię na konwencji Karola Nawrockiego
w Łodzi. Stanąłem na scenie i przypomniały mi się moje konwencje, moje kampanie. Ludzie byli wzruszeni, ja także.

Mówiłem, że Polsce potrzebny jest prezydent, który zadba o silne państwo – o to, by zwyciężała w nim uczciwość, a nie cynizm i draństwo.

Piotr Kamionka / Reporter / East News

Jakub Szymczuk

1 czerwca 2025 roku Karol Nawrocki został wybrany na prezydenta RP. Spotkałem się z
nim dwa dni później. Rozmowa miała być kurtuazyjna, ale trwała blisko dwie godziny.

Pokazałem prezydentowi-elektowi
najważniejsze miejsca w Pałacu. Widziałem, że mimo zmęczenia i ogromu pracy wykonanej w
kampanii jest w świetnej formie. Gotowy, by podjąć wyzwanie.

Miałem poczucie, że Polacy dopisali do mojej historii właściwą puentę.

Napisałem książkę.

Aktualności
Zobacz wszystkie

Spotkanie autorskie w Kielcach

Spotkanie autorskie w Zakliczynie

Andrzej Duda Honorowym Obywatelem Stalowej Woli

Pomoc

Pomoc

Szanujemy Twoją prywatność

Ustawienia plików cookies

Napisałem książkę.

Aktualności Zobacz wszystkie

Spotkanie autorskie w Kielcach

Spotkanie autorskie w Zakliczynie

Andrzej Duda Honorowym Obywatelem Stalowej Woli

Aktualności
Zobacz wszystkie